Hier wordt gewerkt vanuit aanwezigheid, afstemming en niet-weten — geen vast format, maar vanuit wat een situatie vraagt. Hier mag bovenkomen wat gemist wordt, wat dreigt te worden vergeten, wat nog geen vorm heeft.
Het gebeurt onder je voeten.
Hij luistert. Kijkt. Vertraagt — en versnelt ineens.
De embodied fool belichaamt wat in de ruimte leeft. Hij beweegt in relatie tot plek, mensen en moment — werkt zonder script, luistert en pakt aan wat zich aandient. Soms blijft hij even bij iets wat voorbijkomt. Vaak omdat er een vraag leeft of iets roept.
Zijn nieuwsgierigheid rolt naar verwondering. Als het spannend wordt, vertraagt hij. En dan ineens een versnelling — met grote of kleine gebaren. Ontregelend, soms confronterend, licht met humor. Zo ontstaat ruimte voor wat al gaande is maar nog geen vorm heeft — beweging die gedragen wordt door iedereen die aanwezig is.
Hier komen spel, aandacht en niet-weten samen — met het lichaam als instrument en het moment als vertrekpunt. In dit werk mogen ook falen en stilte meedoen. Niet als probleem, maar als deel van wat menselijk is.
De fool is hier geen entertainer, geen rol, geen kunstje. Het is een houding — nieuwsgierig, relationeel, falend en precies.
Voor een groep of team gebeurt het 'op de vloer', niet pratend aan een tafel. Geen brainstorm, geen werkvormen-shopping. Wel hart, hoofd en buik tegelijk in beweging — daar waar gedrag, samenwerking, een missie, een idee, een concept of een merk zich wil ontwikkelen. Door vertraging, spel en precisie wordt zichtbaar wat al in de onderstroom speelt, en komt beweging in patronen die vast zaten. Wat overblijft is meestal gedeelde taal of een beeld dat richting geeft, en een paar kleine, werkbare vervolgstappen.
Voor een publiek werkt het anders. De fool spiegelt, ontregelt, raakt. Soms in stilte, soms met humor, soms met een directe uitnodiging om mee te doen. Verbeelding gaat aan; nieuwsgierigheid en verwondering komen naar voren. Het publiek wordt mede-drager van de ervaring — toeschouwer of deelnemer, beide posities zijn volwaardig.
In de praktijk lopen begeleiding en performance door elkaar — soms gelijk op (zoals in Arthur's Arena), soms staat de performance op de voorgrond met de begeleiding als kader. Wat past, ontwerpen we samen vooraf.
Het werk vindt plaats op podia, in de publieke ruimte, in musea, in conferentieruimtes en in workshopruimtes. Overal waar nieuwsgierigheid tussen mensen verkend mag worden.
Ik kom uit het theater. Maker, speler. Fysiek spel, locatietheater, de clownstraditie van Pierre Byland. Al jaren maak ik ruimtes voor anderen — als dramadocent, trainer, procesbegeleider. Ik ontdekte dat de clown niet alleen mijn werkvorm was, maar ook mijn kompaan.
De embodied fool is ontstaan vanuit jarenlange ervaring met fysiek spel en onderzoek met de hedendaagse clown. Met deze fool kan ik aandachtig luisteren, verschijnen, kiezen en componeren — rustig en weloverwogen.
De fool en ik, zij aan zij, verschijnend als ruimtehouder en ontregelaar. Altijd in directe verbinding met mensen en omgeving. Zonder publiek of deelnemers bestaat er geen fool.
Je vindt mij op podia, in conferentieruimtes, in de publieke ruimte. De vorm wisselt — het vertrekpunt niet: aanwezig zijn op het grensvlak van creativiteit, verbeelding en verandering, en daar in verbinding blijven met anderen.
Arthur's Arena is mijn kernactiviteit: een arena waarin de fool en de groep samen onderzoeken wat er wil verschijnen. Meestal naar aanleiding van een vraag.
Ik geef workshops in fooling. We ontwerpen ze samen — vanuit wat speelt, voor de groep die meedoet, met de werkvormen die daar passen.
Neem contact op. Dan kijken we samen wat er wil ontstaan.
Fotografie van boven naar beneden:
Claud Richmond / Unsplash
Wout Jan Balhuizen, 2023